بیست و دو بهمن و گسترش ریزش در حاکمیت

بهرام پرتوی

با نزدیک شدن به 22 بهمن سالروز انقلاب شکوهمندی که بهار نشده به خزان پیوست، بار دیگر حاکمیت کودتا نگران و دستپاچه است. پس از گذشت حدود هفت ماه از جنبش اعتراضی مردم، جنبشی که هم در عمق گسترش یافته و هم از نظر وسعت در حال بالندگی است، ریزش نیروها در ساختار حکومتی شدت پیدا کرده است. تعدادی از دیپلمات های سفارت نشین به کشورهای دیگر پناهنده شده و تلاش می کنند که دامان خود را از ننگ جنایات ضد بشری رژیم سترون کنند و تعدادی از مقامات و نظامیان می کوشند به اشکال گوناگون از کشور خارج و فرار را بر قرار ترجیح دهند و بخشی نیز در داخل کشور اینجا و آنجا دست به مخالفت خوانی زده و از رو در رویی با مردم به تنگ آمده امتناع می کنند

شرایط اسفناک اقتصادی کشور و رشد بی رویه ی تورم دولتی و گسترش فقر که بنا به آمار حکومتیان بیش از 47 میلیون نفر زیر خط فقر به سر می برند و بیکاری گسترده و رو به افزایش ناشی از واردات بی رویه و تعطیلی واحدهای تولیدی و عدم توان پرداخت حداقل دستمزد ناچیز کارگران که خود درشکل گیری سریع تر تشکل های صنفی کارگران ایفای نقش می کند از یکسو و افزایش فشارهای جهانی بر رژیم به دلیل سیاست های نادرست و ماجراجویانه در عرصه ی جهانی از دیگر سو، باعث بی اعتباری کامل تر رژیم گشته و حتی حامیان دیروز آن نظیر روسیه که گویی به درک درست تری از عمق جنبش مردمی ایران رسیده اند را به مقابله وا می دارد

حاکمیت در روزهای اخیر تلاش کرده با انعطاف کلامی، از وحدت و آشتی سخن رانده و خطیبان جمعه ی این هفته نیز فراخوان وحدت طلبانه سر داده اند. اما کیست که به خوبی نداند این همه ناشی از فرا رسیدن 22 بهمن وهراس از نمایش دیگری از اقتدار جنبش مردمی است

به نظر می رسد منطقی ترین راه در برابر حاکمیت کودتا عقب نشینی از مواضع افراطی و تسلیم شدن در برابر خواست های به حق جنبش مردمی و واگذاری سکان هدایت کشور به مردم و نمایندگان واقعی آنان است، چرا که هیچ گاه سرکوب و خشونت در مقابل خواست اکثریت مردم یک کشور راه به جایی نخواهد برد

در این مقطع یکی از اولین و اساسی ترین وظایف نیروهای مسلح کشور اعم از سپاه و ارتش که برای صیانت و یکپارچگی کشور و حمایت از مردم تشکیل و سوگند یاد کرده اند پرهیز از خشونت و مقابله با اقلیتی سودجوست که قصد دارند آن ها را به مقابله با ملت خود فرا خوانند